Rozpoczęcie psychoterapii poprzedza zwykle kilka wstępnych spotkań konsultacyjnych, w trakcie których ustala się główne problemy do pracy, cele, długość i przebieg procesu. Celem psychoterapii indywidualnej jest zrozumienie swoich trudności oraz ich przyczyn. W zależności od zgłoszonego problemu może ona trwać od kilku miesięcy do kilku lat. W tym czasie terapeuta pomaga w rozpoznawaniu potrzeb i pragnień oraz wprowadzaniu bardziej niż dotychczas konstruktywnych, zdrowych i możliwych sposobów ich realizacji. W rezultacie korzystający z psychoterapii uczy się wprowadzać satysfakcjonujące zmiany w życie i zaczyna bardziej świadomie nim kierować.
Psychoterapia indywidualna może dotyczyć następujących problemów:
• depresja, poczucie pustki, bezradności
• brak satysfakcji z życia
• niskie poczucie własnej wartości, brak wiary w swoje możliwości
• trudności w relacjach międzyludzkich, trudności w bliskich związkach
• uwikłanie w toksyczne relacje
• sytuacje kryzysowe (nagła zmiana sytuacji życiowej, strata, konflikt, zdrada)
• problemy związane z uzależnieniami
• syndrom DDA/DDD
• zaburzenia odżywiania (anoreksja, bulimia, objadanie)
• wypalenie, stres
• lęk, fobie, ataki paniki, radzenie sobie z emocjami
• problemy zdrowotne nieuzasadnione stanem zdrowia (bóle brzucha, zawroty głowy itp.)
„W wyniku psychoterapii pacjent nie staje się lepszym człowiekiem, nie staje się doskonalszy czy szlachetniejszy w swoich potrzebach i pragnieniach, nie otrzymuje nowej osobowości, nie nabywa umiejętności zabezpieczających go przed kłopotami życiowymi. W wyniku psychoterapii pacjent staje się bardziej świadomy tego, jaki jest i tego, co przeżywa. Staje się bardziej świadomy własnych pragnień i własnych zobowiązań, własnych możliwości i ograniczeń. Staje się bardziej świadomy tego, jaki jest świat, w którym żyje, jacy są ludzie, ci najbliżsi i ci, z którymi musi współdziałać w realizacji swoich celów życiowych; jest bardziej świadomy ich reakcji i wpływu na siebie. Zdolność do bycia świadomym daje mu nowe możliwości kierowania własnym zachowaniem, zgodnie z zamierzonymi celami i zgodnie z dostępnymi możliwościami. Stwarza mu możliwości osiągania tego, co dotychczas wydawało mu się niemożliwe do osiągnięcia. Odzyskuje nadzieję na powrót do realności swojego istnienia, niosącego sukcesy i porażki, radości i cierpienie.”
J.Cz. Czabała „Czynniki leczące w psychoterapii”, PWN 2006
Psychoterapia pary może być pomocna w sytuacji przeżywania przez związek kryzysu, konfliktu, trudności w komunikacji, braku satysfakcji ze wspólnego życia, uczucia, ze to co kiedyś łączyło teraz dzieli, konieczności dostosowania się do niesionych przez życie zmian ( np.: pojawienie się lub odejście dzieci itp…..) Celem psychoterapii pary jest lepsze zrozumienie sytuacji, rozpoznanie źródeł trudności, lepsze uświadomienie wzajemnych potrzeb, poprawa komunikacji i wypracowanie satysfakcjonujących strategii radzenia sobie z problemami i ich realizacji. Uważa się, że kryzysy zdarzają się ,,po coś”. Czasem psychoterapia pozwala rozstać się
w sposób mniej bolesny i uwzgledniajacy potrzeby obu stron.
„W pracy z parą pacjenci wnoszą różnorodne problemy, którymi chcą się zająć, ale myślę, że najważniejsze to pomóc im zrozumieć co każde z nich wnosi nieświadomie do obszaru konfliktu mimo najszczerszych dobrych intencji, dlaczego tak się dzieje i jak mogą sobie nawzajem pomagać w stawaniu się dorosłym, dojrzałym partnerem w związku.”
Krystyna Mierzejewska Orzechowska